30 listopada 2016

Pielęgnuj w sobie wdzięczność






Listopad to dla wielu osób mało lubiany miesiąc. Ogołocone z liści drzewa, krótkie dni, dominująca wokół szarość i pochmurne niebo nie nastrajają pozytywnie. Wiele osób doświadcza obniżenia nastroju. Listopad to również miesiąc Święta Zmarłych, amerykańskiego Święta Dziękczynienia i polskich Andrzejek. To miesiąc długich wieczorów spędzanych w domu, we własnym towarzystwie, bo ze względu na chłód za oknem mamy mniejszą ochotę do opuszczania domowego zacisza. To dobry moment na zatrzymanie się, refleksję. Święta, o których wspomniałam mogą skłaniać do zadumy nad tym co było, co jest i co będzie, do przyjrzenia się sobie, swojemu życiu i podziękowania za dary, które otrzymujemy, i które sobie dajemy. Niech to będzie czas wdzięczności.
 

Wdzięczność – sposób na lepsze życie

Święto Dziękczynienia nie jest polskim świętem jednak każdy z nas może je wpisać do swojego osobistego kalendarza – co miesiąc, co tydzień a może nawet codziennie. Wdzięczność to pamięć o tym co otrzymaliśmy i chęć oddania tego dobra. Warto ją pielęgnować, nie tylko od święta. Warto z wielu powodów. Pielęgnowanie w sobie uczucia wdzięczności:

  • Poprawia nastrój, zwiększa optymizm, dodaje energii (co może się przydać nie tylko w listopadzie).
  • Redukuje ilość i intensywność przeżywanych nieprzyjemnych emocji, np. niechęci, frustracji, poczucia krzywdy, złości, zazdrości.
  • Obniża poziom odczuwanego stresu, podwyższa odporność, sprężystość emocjonalną
  • Pozytywnie wpływa na poczucie własnej wartości.
  • Sprawia, że mamy więcej dobrych wspomnień.
  • Przyczynia się do wzbogacenia i pogłębienia związków międzyludzkich: przyjaźni, relacji rodzinnych, intymnych.
  • Pozytywnie wpływa na zdrowie, redukuje nieprzyjemne symptomy fizyczne takie jak różne dolegliwości bólowe. Osoby doceniające to co mają w obszarze zdrowia fizycznego, bardziej dbają o siebie, np. są aktywniejsze fizycznie i zwracają większą uwagę na zdrową dietę.
  • Może przyczyniać się do zwiększonej produktywności i realizacji różnych celów, osobistych i zawodowych.

Wdzięczność na co dzień

Kiedy koncentrujesz się na tym czego nie masz, pojawia się napięcie, zatrzymujesz się, włączasz hamulce, nie posuwasz się naprzód, nie pozwalasz sobie doświadczać szczęścia. Zamiast skupiać się na brakach, niedostatkach, doznanych krzywdach może lepiej zrobić sobie osobistą burzę mózgu i zebrać to wszystko, za co możesz podziękować – sobie, innym ludziom, światu. 
  • Raz można sobie zrobić taką przekrojową listę obejmującą całe nasze życie. Jeśli to zadanie wydaje się zbyt trudne, można „zjeść słonia po kawałku” – zacząć, zapisać kilka rzeczy a potem wracać do tej osobistej „mapy powodów do wdzięczności”, czytać ją i nanosić na nią kolejne punkty, tak aby mapa stawała się coraz dokładniejsza. Taka mapa dotyczy przeszłości. A co z teraźniejszością?
  • Można prowadzić swoisty „dziennik wdzięczności i podziękowań”. Codziennie, na koniec dnia, przywołaj minimum jedną rzecz, która się wydarzyła, i za którą chciałbyś podziękować. Nie zapominaj przy tym, że podziękować możesz również samemu sobie.  
Osoby prowadzące taki dziennik wdzięczności doświadczają wielu pozytywnych skutków, np. czują się lepiej, lżej, dostrzegają więcej pozytywów, lepiej sobie radzą w trudnych sytuacjach, przestają traktować dobre rzeczy w życiu jako coś oczywistego, doceniają je bardziej.

Wdzięczność i psychoterapia

Praca nad rozwijaniem poczucia wdzięczności może być jednym z elementów procesu psychoterapii. Pierwszym krokiem do budowania poczucia wdzięczności jest uważność, dostrzeganie rzeczy, za które możemy podziękować, nie traktowanie ich jako czegoś, co się nam po prostu należy. Terapeuta może pomagać klientowi dostrzegać i uczyć się doceniać to co pozytywne w jego życiu. Może zachęcać do prowadzenia dziennika czy pisania listów wyrażających wdzięczność, do wyrażania wdzięczności za różne rzeczy w trakcie sesji. Rozwijanie w sobie poczucia wdzięczności wymaga pewnej dyscypliny i czasem łatwiej to zrobić wspólnie z drugą osobą. Poczucie wdzięczności może się również pojawiać w relacji między terapeutą a klientem i być punktem wyjścia do rozwijania przez klienta wdzięczności w relacji z innymi ludźmi i z sobą samym.